januari 2016 archive

Heldenportret: over zwarte pieten en verplopping

Ik vond het maar wat spannend, vorige week was het eindelijk zover, ik mocht één van mijn jeugdhelden interviewen! En wie het nou was? Burny Bos natuurlijk! En nou zeg jij misschien: “wie?” Daarom gaat mijn eerste Heldenportret over Burny, want ook jij kent hem!

Burny is de schrijver van een boek wat ik letterlijk verslonden heb toen ik klein was: Circus Grote Meneer. Ik was eigenlijk een klein beetje teleurgesteld dat hij zei dat hij niet bepaald trots is op dit boek, hij vertelde me dat hij het een beetje afgeraffeld heeft en dat het geschreven werd voor de Bobo, een peutertijdschrift wat niet meer bestaat. Bummer…

Burny Bos Heldenportet gesigneerd!

Naast schrijven heeft Burny ontzettend veel gedaan, hij heeft zelfs een gouden kalf gewonnen! En ja, die heb ik ook vastgehouden (ik vond hem vooral looiig). Als ik zeg: het zakmes; Minoes; Het paard van Sinterklaas (alleen deel 1, de rest is kut); Ja zuster, nee zuster, Ko de Boswachter en Radio Lawaaipapagaai… Nou ja, ik kan wel even doorgaan… Al deze producties (en nog veel meer) komen van zijn hand en ik weet zeker dat je er in ieder geval 1 van kent!

Film, Burny Bos

Tijd om Burny eens aan de tand te voelen over verschillende maatschappelijke onderwerpen die als een heet hangijzer over Nederland hangt.Te beginnen bij de Zwarte Pieten discussie.

Wat vind jij van die hele discussie omtrent Zwarte Piet?
“Wist je dat mij 40 jaar geleden gevraagd werd om een musical te schrijven met gekleurde pieten in de hoofdrol? Die musical ging niet door, maar tóen al was de discussie er. Het komt erop neer dat donkere mensen zich 1 maand per jaar te kakken gezet voelen ongeacht wat onze cultuur hiervan denkt. De “sociale media” blazen de boel op, en daardoor staan er opeens twee kampen tegenover elkaar. Dat is zonde, want er wordt niet meer geluisterd naar elkaar. En dan wordt er ook nog zoiets belachelijks bedacht als “stroopwafelpieten”. Ik denk dat het tijd wordt om er langzaam meer andere pieten bij te laten komen.”

Je stipte net al de Social Media aan, zit je zelf op bijvoorbeeld Facebook?
“Nee, ten eerste is dat iets voor een andere generatie dan de mijne, maar ten tweede vind ik mijn privacy ook belangrijk. Doordat het leven nu vaak online plaatsvind is het niet gek dat er een handel in je gegevens ontstaat. Ik weet niet of daar een politieke bedoeling achter zit, voor mijn gevoel leven we nu nog in een nette democratie.”

Wat zijn de grootste veranderingen die je in onze maatschappij ziet?
“Ik zie vooral dat we een hele grote vergissing maken, we zien geld als het belangrijkste, als doel. Iedereen is maar aan het kopen en commercie is ontzettend belangrijk geworden. Op deze manier is dat niet vol te houden. Je ziet een soort van chaos ontstaan in Nederland, maar ook over de hele wereld. Door efficiëntie is er steeds minder werk, terwijl er ondertussen steeds meer mensen komen. Er is maatschappelijke onrust door migratie. En mensen kunnen tegenwoordig niet meer overleven zonder “het systeem”. Ik merkte dat toen ik een weekje aangewezen was op mezelf, op een survivalkamp in de Biesbosch. Opeens zag ik hoe nietig ik ben. Je kan er voor kiezen om alles weg te bombarderen, of je kan op zoek gaan naar een andere oplossing. Maar wat ik zeker weet is dat dit, net zoals het Romeinse Rijk, geen lang leven meer beschoren is, dit systeem zal op den duur vallen. Wat dat aangaat deden ze het nog niet zo gek in de hippietijd, die ik vol heb meegemaakt. Maar toen ging het in ieder geval over liefde en vrede en over samenzijn.”

In een eerder interview vertelde je dat Nederlandse kindergenre aan het verploppen is, wat bedoel je daar precies mee?
“Ik bedoel daarmee dat alles tegenwoordig om geld en commercie draait, en alhoewel ik niet schuw ben van een beetje commercie, hou ik niet van makkelijk geld verdienen door vervelende films te maken. Films en series als “Woezel en Pip” maar ook “Kabouter Plop” zijn vooral marketing. Gemaakt om geld te verdienen, en niet om kinderen en hun creativiteit aan te spreken. Ik mis vaak een moraal en ik vind het stom dat het volwassenen zijn die “lekker gek” doen. De kwaliteit kan prima zijn, maar esthetisch gaat het nergens meer over. Ik probeer zelf altijd door de ogen van een kind te kijken, wat zou ik willen zien als ik een kind was? Door goede thema’s te gebruiken en creatief te denken neem je kinderen serieus.

Burny Bos

Burny Bos, ik en zijn Gouden Kalf op de achtergrond!

 Ben je zelf een lezer?

“Niet echt, ik lees vooral op vakantie. Verder lees ik voor mijn werk en dan vooral nieuwe scripts. Bij mij vind je geen boek naast mijn bed en ook niet op mijn toilet. Je kan me wel blij maken met een goede film of kunst. Toen ik jong was wilde ik eigenlijk beeldend kunstenaar worden, in plaats daarvan ging ik naar de kweekschool en heb ik zelfs een paar jaar voor de klas gestaan. Niet mijn ding… Dat kwam doordat ik onbedoeld vader werd, toen was dat een logische keuze. Gelukkig kon ik daarna aan de slag bij een jongerencentrum en vanuit daar ben ik langzaam in dit wereldje gerold. Ik werd eerst voor een radioprogramma gevraagd, toen ben ik verhalen gaan schrijven die uitmonden in boeken, vervolgens ben ik gevraagd voor TV en om films te maken en uiteindelijk heb ik mijn eigen bedrijf opgezet. Ik was geen makkelijke jongen maar ik wist wel mijn kansen te benutten, nieuwe dingen te verzinnen. Dat is ook altijd mijn motto gebleven: Als je iets wilt bereiken zul je moeten doen!”

Je hebt ontzettend veel gedaan, als je uit alles mag kiezen, wat vond dan je het allerleukste om te doen?
Ik vond Ko de Boswachter geweldig om te doen, we creëerden een wereld uit het niets en we kregen veel vrijheid. Nu is het niet meer zo dat je iets nieuws kan verzinnen, alles is eigenlijk al eens verzonnen, maar door er jouw draai aan te geven maak je er toch iets unieks van. Het is een beetje als koken. Iedereen kookt met dezelfde ingrediënten, maar door het steeds iets anders te verdelen of door een beetje te husselen, krijg je een heel nieuw recept. Als je dat kan, dan ben je goed bezig!”

Er zijn heel wat mensen die gekke gewoontes hebben, heb jij er ook één?
“Ik heb tijdens voetbalwedstrijden op TV nooit het geluid aan staan. Ik hou niet van geluid en ik heb een hekel aan muziek, aan alle muziek. Als ik muziek hoor dan word ik beweeglijk en onrustig en dan schreeuwt alles in mij dat ik weg wil. Mijn vrouw is gek op muziek, maar ze zet als ik thuis ben nooit de muziek aan.

Sesamstraat ligt de laatste tijd onder vuur, wat vind jij ervan dat Sesamstraat waarschijnlijk van de Nederlandse televisie verdwijnt?
“Om eerlijk te zijn heb ik de hype rondom Sesamstraat nooit begrepen, het had al veel langer van de buis moeten zijn. Het is zo ontzettend lui om een Amerikaans programma letterlijk over te nemen. Wat mij betreft is het tijd voor een frisse wind in de kinderprogrammering. Amerika heeft een té grote invloed op Europa en Nederland. Ook de invloed van Amerika op animatiefilms vindt ik veel te groot, alle films die “hip” worden in Nederland zijn van van Amerikaanse makelaardij en hebben een twijfelachtige moraal. Daarbij vind ik dat deze films kinderen vaak niet serieus nemen en dat het niet spreekt tot de verbeelding”.

Daarom is Burny op een soort van kruistocht om Europese animatie op de kaart te zetten. Hij heeft hiervoor de handen ineen geslagen met Submarine, een productiemaatschappij die in hetzelfde gebouw zit als BosBros, de productiemaatschappij van Burny.

Kunnen we binnenkort nog wat van jouw hand verwachten?
“We zijn nu druk bezig met de verfilming van Meester Kikker, een boek wat geschreven is door Paul van Loon. Het is de bedoeling dat deze in de zomer van 2016 uitkomt. En de samenwerking met Submarine beloofd ook nog veel goeds voor de toekomst! Ik ben in ieder geval niet van plan om “met pensioen” te gaan. Mijn hobby is mijn werk, en als je een hobby’s hebt ga je niet met pensioen. Ik vind het leuk om dingen te maken. Ik heb gelukkig wel de vrijheid om te gaan en te staan waar ik wil, dat is het voordeel van een eigen bedrijf hebben!

Nawoord

Het belangrijkste wat ik geleerd heb tijdens dit interview is hoe belangrijk het is om je dromen na te jagen en gewoon te doen! Ik kan daar soms echt een kruk in zijn, omdat ik alle belangen meeweeg en me inleef in anderen. Dan vergeet ik nog wel eens om voor mezelf te kiezen. Ik wil ook iets doen waarbij ik nooit met pensioen wil! En dat is ook zeker iets wat ik mee wil geven aan Tessel!

Gekke foto

10 geweldige babycadeautjes!

Stel, je hebt, net als ik, weinig vrienden met kinderen. En stel dat iemand uit de groep een kindje krijgt. Je vrienden hebben de ballen verstand van kinderdingen en kopen eigenlijk altijd het meest voor de hand liggende… kleding in maat 50. Heel logisch natuurlijk, want wat weet je er nou van als je geen kinderen hebt. Ik maakte me er ook aan schuldig voordat Tessel er was. Met de beste bedoeling natuurlijk! 🙂

Daarom voor alle nitwits onder ons, die binnenkort een kraamcadeautje of babyshower cadeautje moet geven: de 10 handigste babycadeautjes waarmee je iedereen van zijn sokken blaast!  (En die niet een gat in je maandsalaris slaan!)

  • Spenen – een set spenen die opvolgend zijn in leeftijd, dus 1 speen voor de eerste 3 maanden, daarna een speen voor tussen 3 en 6 maanden en als laatste een speen tot 1 jaar!
    Wil je helemaal cool zijn? Dan is het handig om te weten dat je spenen kan bestellen met een naam erop, handig voor op het kinderdagverblijf! Hier kan je ze bestellen: mijnfopspeen.nl
  • Een schone baby – Een goede baby badgel is nooit weg, ik ben zelf gek op Weleda, zowel die voor overdag als die voor ’s nachts zijn heerlijk!
  • Kleding – Wil je graag kleding kopen, mijn ervaring is dat een kleintje even blijft hangen in een maat als ze maat 68 tot 74 hebben. Zelf ben ik ontzettend fan van onesies, maar dan wel die met drukknoopjes tussen de beentjes. Bijvoorbeeld deze van Noeser:
    Noeser, Onesie
  • Sock ons – dit vind ik echt weer een uitvinding! Als je er al bekend mee bent, dan weet je waar ik het over heb. Ben je er niet bekend mee? Check it out! Vanaf een paar maanden ontdekt je kleintje zijn voetjes en zit daar heerlijk mee te spelen en op te kauwen. Resultaat: de sokjes gaan uit en verdwijnen vaak spoorloos! Niets van dat gebeurd als je je kleintje sock ons aantrekt. De gevalletjes lijken een beetje op de slobkousen van Dagobert Duck en werken geweldig. Gewoon aantrekken over de sok et voila, gaat nooooit meer uit! Je hebt ze in twee maten, 0 tot 6 maanden en 6 tot 12 maanden.
  • De Cocobelt – Wat mij betreft dé uitvinding van de eeuw! Ik keek enorm op tegen het zeulen met de Maxicosi, maar met de Cocobelt til je je MaxiCosi als een luxe (ietwat grote) handtas. Het gewicht wordt verdeeld over je schouder en je arm waardoor het echt peanuts wordt om je kleintje mee te nemen!
    babypark
  • Hydrofiele doeken – Ik ben zelf gek op die van de Hema, daar hebben ze ze in twee maten. De kleine hebben een schattig patroontje en zijn in de eerste maanden goed te gebruiken als afdroogdoek, maar ook als inbakerdoek en zelfs als kruikenhoes. Toen Tessel groter was stapte ik over op het grotere (stoerdere) formaat.
  • Oefendrinkbeker van Difrax. Deze heeft een speciale uitsparing voor de neus, waardoor kindjes in de juiste houding leren drinken, maar de uitsparing zorgt er ook voor dat niet al het drinken over de kleine heen gutst.
  • Dookie is een doek met ringen eraan die je aan de kap van de Maxicosi en aan de kap van de kinderwagen kan hangen om zon, sneeuw, regen, wind, etc. buiten te houden! Je hebt hem in een zomer en wintervariant, en met verschillende opdrukken. Een leuk en handig cadeautje!

    cadeautje. dooky

  • De Magic Mat van Tommee Tippee– dit matje heeft een zuignap en zorgt ervoor dat babylief zijn bordje niet meer op de grond kan gooien. Dus geen geknoei! Yay! Daar zijn moeders en vaders zeker weten blij mee!
  • 3 sprouts wasmand– Ik heb deze een keer voor mezelf gekocht, omdat ik hem zo kek vind, maar eigenlijk is dit ook een geweldig kraamcadeau! Deze wasmand kan je als hij vol zit zo meenemen aan de handvatten. Hij ziet er adorable uit in de kinderkamer!
    wasmand, cadeautjes
 Wat vind jij zelf een handig of juist enorm leuk cadeautje om te krijgen? Ik ben benieuwd!

10 redenen waarom het fijn is om weer te werken!

Ik heb de gigantische enorme mazzel gehad dat ik direct aangesloten aan mijn zwangerschap nog wat verlof op kon nemen. Dat had ik al tijden niet gedaan dus ik had flink wat uren opgebouwd en zodoende moest ik afgelopen week, na bijna 5 maanden verlof,  voor het eerst werken en ging Tessel naar de opvang toe. Allemaal wel weer even wennen. (meer…)

Cadeautjes en keuzestress

Bij andere kinderverjaardagen heb ik het met grote ogen bekeken, een niet aflatende stroom verjaardagscadeautjes voor de jarige job terwijl de woonkamer al vol stond met speelgoed, waar nu dus nog meer speelgoed bij kwam. Elke keer vraag ik mezelf weer af waar anderen het laten en hoe ik hier zelf mee om wil gaan. Want het laatste dat ik wil is een huis vol speelgoed!

Het liefst zou ik alleen duurzaam speelgoed aan mijn kleintje willen geven en het aanbod niet te groot willen laten zijn. Ze weten anders van gekkigheid niet meer wat ze ermee moeten.

baby-921293_960_720

Kopen, kopen, kopen!

In de huidige consumptiemaatschappij valt er ontzettend veel te kiezen, te kopen, te doen en te krijgen (denk aan: opleiding, vakantie, een nieuwe woning, kleding, gadgets, etc.). Alles moet groter en duurder of belangrijk klinken en natuurlijk vastgelegd worden met een selfie. Ontzettend veel onderzoeken hebben aangetoond dat teveel keuze niet goed is voor onze psyche, laat staan voor een kleintje die alles in zijn mik geschoven krijgt. Welke boodschap geef je hem mee?

Hoe kan je je kind nog leren dat we leven in een wereld van schaarste, waarin miljoenen mensen honger lijden en er ontzettend veel kinderen zijn die weinig of geen speelgoed hebben? En dat papa en mama echt niet alles kunnen kopen wat ze willen? Als je een kind teveel spullen geeft dan leert het iets anders dan de waarheid.

keuzestress, cadeautjes

Maar waarom dan minder speelgoed?

Om te beginnen: minder speelgoed zorgt voor minder ruzie tussen kinderen. Kinderen hebben door dat er een “schaarste” is. En als er schaarste is zorgt dat voor meer samenwerking, het activeert het deel van de hersenen wat samenwerking stimuleert. Als er minder speelgoed is, is een enkel stuk speelgoed zeldzaam en dus waardevol.
Minder speelgoed zorgt er ook voor dat er “in de diepte” gespeeld wordt. Daarmee bedoel ik dat er echt een spel ontstaat wat langer duurt en wat ervoor zorgt dat kinderen hun dag kunnen verwerken.

Daarnaast is het goed als een kind zich leert vervelen, met een overdaad aan speelgoed (en andere afspraken, denk aan: muziekles, zwemmen, paardrijles, tennis, school, bijles, you name it!) wordt een kind vooral angstig en gestrest. Er is geen ademruimte.
Wie kent het Feng Shui gezegde niet: Een rommelig huis is een rommelig hoofd. Dat geldt niet alleen voor ons en onze inrichting, maar zeker ook voor onze kinders.

Hier kan je daar meer over lezen.
spelen, keuzestress

Vroegah… in mijn tijd…

Hadden we niet zoveel speelgoed en speelde ik ontzettend graag met de oude trein -en buskaartjes van mijn vader. We zetten een aantal stoelen achter elkaar et voila, we hadden een trein of bus. Onze dekens werden gebruikt als tent en later kregen we een doos Kapla, wat uren speelplezier heeft opgeleverd!

En het speelgoed dat ik had, daar was ik enorm voorzichtig mee. Ik zorgde ervoor dat ik het opruimde, want anders zou het kapot kunnen gaan!

Hiermee wil ik trouwens niet zeggen dat alles vroeger beter was, want ook in de jaren ’80 waren kinderen met veel en mooie spullen gemeen tegen kinderen die geen mode items hadden. En ook toen waren er kinderen met veel speelgoed, maar dat waren, in mijn herinnering, niet de leukste kinderen.

Keuzestress

Door al het speelgoed zien kinderen het speelgoed niet meer lijkt me. Een cadeautje is niet meer bijzonder want ik zie het regelmatig voorkomen dat visite meerdere cadeautjes voor de kleine jarige meenemen, alsof het een wedstrijd is: wie geeft het mooiste cadeau, wie geeft de meeste cadeaus…

In veel woonkamers tegenwoordig staan complete winkels, met kassa, zogenaamd etenswaar en zelf een mini winkelwagentje. En als dat er niet staat staat er wel een keuken, compleet ingericht met magnetron en waterkoker. Aan de zijkant staat een stofzuiger die het zogenaamd echt doet! Amazing!

Maar ook jammer… Het laat niets meer aan de verbeelding over. En te veel speelgoed kan zelfs schadelijk zijn voor de ontwikkeling, zoals je hier kan lezen.

Er is ook een hele interessante TED Talk overgemaakt: The paradox of choice.

Wat geef je een kind dan?

Het gaat eigenlijk niet eens perse over de hoeveelheid, maar meer over wát je een kind kan geven. Bij elk stuk speelgoed dat je in je hand houdt moet je je afvragen of dit de creativiteit van een kind stimuleert, of het kind hiermee out of the box kan leren denken en op onderzoek kan gaan. “Ik heb wat gemaakt!” of “ik heb wat gedaan!”, als een kind dat kan zeggen bouwen ze aan hun zelfvertrouwen, net zoals wij dat doen als we een opdracht voltooien.

Daarom denk ik ook dat het niet alleen goed is dat kinderen alleen leren spelen, maar ook denk ik dat het goed is als kinderen samen met mama of papa klusjes opknappen, met hun eigen gereedschap hiervoor. Denk aan het helpen bij de afwas of klusjes in de tuin doen. Ze kunnen de ouder dan na doen en het gevoel krijgen dat ze echt met iets helpen. Je kan je voorstellen wat dit met een kind doet. En ja, het is waarschijnlijk sneller als je het zelf doet, maar je kan je kind hier een waardevolle les meegeven, dat klusjes doen voldoening kan geven!

Kind, tuin

Nieuwe aanpak, nieuwe mogelijkheden!

Daarom wil ik het anders aanpakken en pleit ik voor cadeau arme verjaardagen, waarin alleen ouders, opa’s en oma’s cadeautjes geven en de rest van de familie en vrienden meebetalen aan het allergrootste en mooiste cadeau wat je je kind kan geven: een gevulde bankrekening, zodat je kindje in de toekomst kan studeren, of als hij dat niet wil, zijn rijbewijs/ inrichting van een nieuwe huis/ huwelijk/ reis kan betalen! Daar zou iedereen toch om moeten staan te springen? Maar de mensen die ik het gevraagd hebben waren niet bijster enthousiast…

Wat vind jij van dit idee? En hoe zou jij ervoor zorgen dat anderen daar ook aan meedoen en een donatie aan de toekomst van je kleintje maken, in plaats van een donatie aan een nóg meer vervuilde wereld?

Ik ben ontzettend benieuwd naar jullie antwoorden!

 

Ziek zijn is verboden!

Vorige week hadden mijn vriend en ik een weekje vakantie, om heerlijk de eerste kerstdagen en oud en nieuw met ons kleintje te kunnen vieren. We zagen het voor ons: samen wandelingen maken in het bos en een week lang een “niets moet, alles mag” houding. En toen werd ik ziek… echt ziek. Eén van mijn ogen werd dichtgeknepen en traanden continue, mijn neus zat dicht en liep tegelijk leeg. Door de koorts had ik het de hele dag koud en warm en de kriebel in mijn neus gaf een nieuwe dimensie aan niezen, want dat deed ik onophoudelijk. ’s Nachts had ik zulke lucide dromen dat ik vaak badend in het zweet wakker werd (ons kleintje is deze week een aantal malen doodgegaan in mijn dromen… niet leuk). En of ik nou om 19.00 uur naar bed ging of om 23.00 uur, ik sliep toch slecht.

ziek

Deze keer was ziek zijn anders dan alle andere keren in mijn leven! Dit keer was ik ziek terwijl er ook een kleintje in het spel was. Ik was bang dat ik haar ook aan zou steken en tegelijkertijd voelde ik me schuldig dat ik haar geen aandacht kon geven, daar had ik, zoals Geer dat zou zeggen, de kracht niet voor…

Van de feestdagen heb ik in ieder geval weinig meegemaakt, ik lag ellendig opgerold in een hoekje op de bank. En ik had me deze dagen zo anders voorgesteld. De eerste keer oud en nieuw met je kleintje is toch best een beetje bijzonder. Ik was ontzettend blij dat we naar mijn moeder gingen waar ze bezig gehouden werd door meerdere mensen, gaf me toch een rustiger gevoel dat er aandacht aan haar werd geschonken. En af en toe piepte ik er ook een lief woordje uit naar haar.

schrijf-0312_1

Om 12 uur heb ik welgeteld 5 minuten buiten gestaan, daarna gauw weer terug in mijn hoekje. Ik kon wel janken…De volgende dag was ik, zoals ik al verwachtte, nog zieker. Wie blijft er nou op tot 1 uur als je ziek bent? Nou, deze drol dus. De rest van het weekend heb ik slapend doorgebracht.
Pas sinds vandaag heb ik het gevoel dat ik weer het één en ander kan doen, zoals het schrijven van een nieuw blog, dat is er de afgelopen anderhalve week ook niet van gekomen. De rest van het jaar kan alleen maar beter worden!

Ik hoorde altijd van, met name, moeders dat ziek zijn geen optie is als je kinderen hebt. Je zet je eroverheen en doet alsof je niet ziek bent. Sommige moeders beweren zelfs nooit ziek te worden! Klink klare onzin! Ik ben in jaren niet zo ziek geweest, en “toevallig” net nadat ons kleintje voor het eerst naar de kinderopvang geweest is. Toeval? I don’t know…

Ben jij wel eens ziek? En hoe overleef je dat met kids?