september 2016 archive

Poepen is loslaten

Ik las laatst de Flair, ik ben niet hun nummer 1 lezer, maar als ik op vakantie ga dan koop ik altijd zo’n pakket vol met tijdschriften, waar dit keer dus ook de Flair in zat. Hierin las ik een artikel met de veelbelovende naam: Poepen is loslaten. Ik ben heel wat gewend met mijn broers en vader, dus erg spannend is deze column niet voor mij. Ik heb boeken in de kast staan die veel meer tot de verbeelde spreken.

Zo heb ik een geweldig boek dat vochtige streken heet. Daar heb ik keihard om gelachen. Maar ik snap wel dat het voor sommige mensen een beetje te hoog gegrepen is.
We hebben ook een boek in de kast staan wat kakofonie heet, dé encyclopedie van de stront. De titel maakt gelijk duidelijk waar hij over gaat.
En Bart is fan van scheetgeluiden, ik heb er al heel wat voorbij horen komen, niet van hem zelf, nee, van mensen die muziek maken van scheten. Ja echt!
En dan heb je nog het vega kookboek 50 days of green happines, die heeft mijn zus. Daarin heb je een drollenoverzichtspagina, zodat je kan vergelijken met je eigen uitwerpselen en kan zien of je gezond bent.

Dus echt, ik ben wel wat gewend. En ja, poepen ís loslaten. En niet alleen het poepen zelf, maar ook het praten over poepen, of zoals in mijn geval: schrijven over poepen.

Even terug naar de Flair, dit artikel triggerde bij mij een herinnering. Heel even zat ik weer op de middelbare school waar onze leraar biologie ons een stevig lesje “poepen is loslaten” gaf. Hij legde ons, nog net niet in geuren en kleuren, uit dat hij elke ochtend zijn verse drol op een tegeltje legde, ja echt! Om vervolgens zijn verse drol onder de microscoop te bekijken. Gruwel!

Poep

Rare snuiters

Ik snap het hoor, je bent biologieleraar of niet, en ja, aan je poep kan je zien of je gezond bent. Maar ik zie het al voor me dat Bart dat elke ochtend doet! Sta ik net fijn mijn tanden te poetsen als Bart voorbij komt sukkelen met zijn badkamertegeltje met een stomende drol. Ik vind het knap dat de vrouw van mijn oude biologieleraar bij hem bleef, misschien was ze ook wel biologieleraar of poeponderzoeker (ja, die bestaan) en in dat geval zijn ze een match made in heaven natuurlijk! Maar voor mij is dit een giga no go en een enorme moodkiller!

potje kleien

potje kleien

 De uitzondering

Tessel is natuurlijk een uitzondering, Ik ruik, net als alle ouders, ook aan haar broek. Ik denk er niet meer over na, het is routine, maar eigenlijk is het natuurlijk best raar dat je je gezicht tegen haar kont aan drukt, vooral voor anderen. Ik heb ook geen moeite met haar poep, nul. Dankzij Tessel ben ik een echte poepdeskundige geworden. Kleur, consistentie, volume, vochtigheid, in één oogopslag beoordeel ik haar drol, vouw de luier routinematige dicht en leg in een handomdraai een nieuwe luier aan. Maar no way dat die luier onder een microscoop gaat.

Daar trek ik de lijn!

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren