Cadeautjes en keuzestress

Bij andere kinderverjaardagen heb ik het met grote ogen bekeken, een niet aflatende stroom verjaardagscadeautjes voor de jarige job terwijl de woonkamer al vol stond met speelgoed, waar nu dus nog meer speelgoed bij kwam. Elke keer vraag ik mezelf weer af waar anderen het laten en hoe ik hier zelf mee om wil gaan. Want het laatste dat ik wil is een huis vol speelgoed!

Het liefst zou ik alleen duurzaam speelgoed aan mijn kleintje willen geven en het aanbod niet te groot willen laten zijn. Ze weten anders van gekkigheid niet meer wat ze ermee moeten.

baby-921293_960_720

Kopen, kopen, kopen!

In de huidige consumptiemaatschappij valt er ontzettend veel te kiezen, te kopen, te doen en te krijgen (denk aan: opleiding, vakantie, een nieuwe woning, kleding, gadgets, etc.). Alles moet groter en duurder of belangrijk klinken en natuurlijk vastgelegd worden met een selfie. Ontzettend veel onderzoeken hebben aangetoond dat teveel keuze niet goed is voor onze psyche, laat staan voor een kleintje die alles in zijn mik geschoven krijgt. Welke boodschap geef je hem mee?

Hoe kan je je kind nog leren dat we leven in een wereld van schaarste, waarin miljoenen mensen honger lijden en er ontzettend veel kinderen zijn die weinig of geen speelgoed hebben? En dat papa en mama echt niet alles kunnen kopen wat ze willen? Als je een kind teveel spullen geeft dan leert het iets anders dan de waarheid.

keuzestress, cadeautjes

Maar waarom dan minder speelgoed?

Om te beginnen: minder speelgoed zorgt voor minder ruzie tussen kinderen. Kinderen hebben door dat er een “schaarste” is. En als er schaarste is zorgt dat voor meer samenwerking, het activeert het deel van de hersenen wat samenwerking stimuleert. Als er minder speelgoed is, is een enkel stuk speelgoed zeldzaam en dus waardevol.
Minder speelgoed zorgt er ook voor dat er “in de diepte” gespeeld wordt. Daarmee bedoel ik dat er echt een spel ontstaat wat langer duurt en wat ervoor zorgt dat kinderen hun dag kunnen verwerken.

Daarnaast is het goed als een kind zich leert vervelen, met een overdaad aan speelgoed (en andere afspraken, denk aan: muziekles, zwemmen, paardrijles, tennis, school, bijles, you name it!) wordt een kind vooral angstig en gestrest. Er is geen ademruimte.
Wie kent het Feng Shui gezegde niet: Een rommelig huis is een rommelig hoofd. Dat geldt niet alleen voor ons en onze inrichting, maar zeker ook voor onze kinders.

Hier kan je daar meer over lezen.
spelen, keuzestress

Vroegah… in mijn tijd…

Hadden we niet zoveel speelgoed en speelde ik ontzettend graag met de oude trein -en buskaartjes van mijn vader. We zetten een aantal stoelen achter elkaar et voila, we hadden een trein of bus. Onze dekens werden gebruikt als tent en later kregen we een doos Kapla, wat uren speelplezier heeft opgeleverd!

En het speelgoed dat ik had, daar was ik enorm voorzichtig mee. Ik zorgde ervoor dat ik het opruimde, want anders zou het kapot kunnen gaan!

Hiermee wil ik trouwens niet zeggen dat alles vroeger beter was, want ook in de jaren ’80 waren kinderen met veel en mooie spullen gemeen tegen kinderen die geen mode items hadden. En ook toen waren er kinderen met veel speelgoed, maar dat waren, in mijn herinnering, niet de leukste kinderen.

Keuzestress

Door al het speelgoed zien kinderen het speelgoed niet meer lijkt me. Een cadeautje is niet meer bijzonder want ik zie het regelmatig voorkomen dat visite meerdere cadeautjes voor de kleine jarige meenemen, alsof het een wedstrijd is: wie geeft het mooiste cadeau, wie geeft de meeste cadeaus…

In veel woonkamers tegenwoordig staan complete winkels, met kassa, zogenaamd etenswaar en zelf een mini winkelwagentje. En als dat er niet staat staat er wel een keuken, compleet ingericht met magnetron en waterkoker. Aan de zijkant staat een stofzuiger die het zogenaamd echt doet! Amazing!

Maar ook jammer… Het laat niets meer aan de verbeelding over. En te veel speelgoed kan zelfs schadelijk zijn voor de ontwikkeling, zoals je hier kan lezen.

Er is ook een hele interessante TED Talk overgemaakt: The paradox of choice.

Wat geef je een kind dan?

Het gaat eigenlijk niet eens perse over de hoeveelheid, maar meer over wát je een kind kan geven. Bij elk stuk speelgoed dat je in je hand houdt moet je je afvragen of dit de creativiteit van een kind stimuleert, of het kind hiermee out of the box kan leren denken en op onderzoek kan gaan. “Ik heb wat gemaakt!” of “ik heb wat gedaan!”, als een kind dat kan zeggen bouwen ze aan hun zelfvertrouwen, net zoals wij dat doen als we een opdracht voltooien.

Daarom denk ik ook dat het niet alleen goed is dat kinderen alleen leren spelen, maar ook denk ik dat het goed is als kinderen samen met mama of papa klusjes opknappen, met hun eigen gereedschap hiervoor. Denk aan het helpen bij de afwas of klusjes in de tuin doen. Ze kunnen de ouder dan na doen en het gevoel krijgen dat ze echt met iets helpen. Je kan je voorstellen wat dit met een kind doet. En ja, het is waarschijnlijk sneller als je het zelf doet, maar je kan je kind hier een waardevolle les meegeven, dat klusjes doen voldoening kan geven!

Kind, tuin

Nieuwe aanpak, nieuwe mogelijkheden!

Daarom wil ik het anders aanpakken en pleit ik voor cadeau arme verjaardagen, waarin alleen ouders, opa’s en oma’s cadeautjes geven en de rest van de familie en vrienden meebetalen aan het allergrootste en mooiste cadeau wat je je kind kan geven: een gevulde bankrekening, zodat je kindje in de toekomst kan studeren, of als hij dat niet wil, zijn rijbewijs/ inrichting van een nieuwe huis/ huwelijk/ reis kan betalen! Daar zou iedereen toch om moeten staan te springen? Maar de mensen die ik het gevraagd hebben waren niet bijster enthousiast…

Wat vind jij van dit idee? En hoe zou jij ervoor zorgen dat anderen daar ook aan meedoen en een donatie aan de toekomst van je kleintje maken, in plaats van een donatie aan een nóg meer vervuilde wereld?

Ik ben ontzettend benieuwd naar jullie antwoorden!

 

9 Comments on Cadeautjes en keuzestress

  1. poweredbyflowers
    12/01/2016 at 17:37 (3 jaar ago)

    Het werd mij al duidelijk toen ik zelf ng geen baby had. Al snel had ik geleerd dat niet alles goed genoeg was voor de jarige. Het jaar erop vroeg ik:’ waar kan ik X een plezier mee doen’. Als de ouders het al niet meer weten. Bij het openen is het enthousiasme ver te zoeken en willen ze meer en groter. Ik hoop dat mijn kind nooit zo ondankbaar is. Ik hoop een traditie te kunnen maken, dat grootouders en meter/Peter kunnen samenleggen voor iets groter of duurzamer zoals een fiets ofzo. 1 geschenk of toch zeker geen hele berg

    Beantwoorden
    • Eve
      13/01/2016 at 13:41 (3 jaar ago)

      Grappig dat je hetzelfde ziet gebeuren! En het niet meer dankbaar zijn is gewoon tenenkrommend, uitpakken en aan de kant leggen, op naar het volgende cadeau! Ik hoop inderdaad ook dat grootouders samen wat echt moois kopen 🙂

      Beantwoorden
  2. Nicole
    13/01/2016 at 08:43 (3 jaar ago)

    De tweede verjaardag van de kleine meid komt eraan en ze heeft met Sinterklaas al zoveel gekregen dat ik echt niet weet wat ik moet vragen voor haar verjaardag Geloof dat mijn ouders iets kopen voor bij hun in de tuin. En wij hebben op zolder al iets staan wat ik gewonnen had. Een babyborn pop. Dus denk ook dat wij gaan vragen om geen speelgoed te kopen maar praktische dingen, bijv geld voor een zwemabonnement, een beker voor op de peuterspeelschool, een muts, handschoenen, dat soort dingen..

    Beantwoorden
    • Eve
      13/01/2016 at 13:42 (3 jaar ago)

      Dat is ook handig inderdaad! Praktische dingen vragen! Goed idee 😀

      Beantwoorden
  3. Nicole Orriëns
    15/01/2016 at 11:00 (3 jaar ago)

    Ik vind het ook niet zo leuk om geld te storten moet ik zeggen. Hoewel ik je gedachte wel snap. Maar toch…

    Beantwoorden
    • Eve
      17/01/2016 at 21:42 (3 jaar ago)

      Ik heb precies hetzelfde hoor, vroeger was ik echt anti-geld omdat ik dat zo makkelijk vond. Ik zocht liever een cadeau uit wat echt bij die persoon hoorde, want ik steek graag tijd in de mensen die ik liefheb. Maar langzaam vormde dat om, omdat ik zag hoe groot de stapel werd. Overigens zal ik niemand dwingen, haha, dus als ze een cadeautje willen geven dan zal ik ze zeker niet tegenhouden 🙂

      Beantwoorden

Leave a Reply

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: