Na ziek zijn komt uittesten!

Al een paar weken denk ik dat het nu écht tijd is voor een blog. En elke keer blijf ik het voor me uitschuiven. Ik heb overigens een geweldig excuus: Tessel is ziek geweest, die verrekte tanden zijn een bitch. Ze is dan een hele week van slag, koorts, hangerig, huilerig en om het feest compleet te maken kreeg ze ook last van keelpijn. Haar stem was binnen no time non existent, met zielig gerasp en gejammer tot gevolg.

Ik heb de neiging om wat milder te zijn als Tessel ziek is, zo mag ze dan bijvoorbeeld haar speen mee naar beneden. Normaal gesproken wil ik dat de speen boven blijft, op haar slaapkamer, zodat ze weet dat ze hem alleen krijgt als ze naar bed gaat. Maar ja, zo’n zielig huilend meisje verweekt je hart en laat je over anders grenzen heen stappen. En omdat ze zo’n keelpijn had, kreeg ze ook wat minder pijnlijk eten, denk aan geen korstjes of eten wat wij zelf ook niet fijn vinden als we keelpijn hebben.

Nou is dit iets wat elke ouder waarschijnlijk doet, een ziek kind vertroetel je. punt. Waar ik dan weer moeite mee heb is doorhebben wanneer ze weer helemaal beter is. Eerst is ze ziek, dan is ze een soort van beter, denk je, maar weet je niet helemaal zeker. Dus blijf je milder voor het geval dat. En dan opeens, BAM, heeft Tessel door dat ze overal misbruik van kan maken en het is pas dan dat ik doorheb dat ze beter is.

007

Het gevolg is een onhoudbaar kindje wat de hele tijd haar zin wil krijgen anders dan barst ze uit in een tantrum van jewelste. Dat hadden we dus afgelopen week. Tessel wilde niet meer avondeten, niet meer spelen tenzij zíj dat wilde en alles wat ze niet wilde hebben vloog door de kamer, ze pakte alles wat ze niet mag pakken met een triomfantelijk gezicht: “Ha, ik doe het lekker toch!” Vooral met het avondeten heb ik het meeste moeite.

Dat gaat dan een beetje zo:

Ik: een half uur in de keuken gestaan om een heerlijke gestoomde maaltijd voor Tessel te maken. Zoete bataat, kokos, wortel en wat kruiden in een heerlijke (al zeg ik het zelf) mix.

Tessel: Trapt er in, neemt 1 hap, kijkt verschrikkelijk vies, stopt haar knuistje in haar mond en haalt al het eten er weer uit. Veegt het eten in haar haar, op haar truitje, op haar tafeltje en als het lukt onder het zeil van de grote tafel.

Ik: geef nog een hapje. “Hier, probeer nog maar een hapje, mjam mjam!”

Tessel: Slaat de lepel uit mijn handen. Eten ligt verspreid over de grond. Krijst daarbij oorverdovend.

Ik: zucht. Probeer nog een hap te geven. “toe nou, eet nou een hap, je moet beter worden!”

Tessel: Dikke nope! Slaat met haar armpjes op haar tafel, stampt met haar voetjes op het plankje, overstrekt zich, gooit er een lading krokodillentranen uit, geeft een keiharde gil die niet meer in ons gehoorspectrum past (waarschijnlijk slaan alle honden in de buurt direct aan).

Nadat ik overgestapt was op pap (daar kan je leuk mee bellen blazen) en brood met leverworst (waarvan ik toch echt dacht dat het een favoriet was) begon het me pas te dagen. Ze is grenzen aan het verkennen! Ze is helemaal niet ziek meer!

En dat betekend dus: negeren als ze negatief gedrag laat zien.Bart en ik hebben afgelopen week een huilconcert van een uur bij mogen wonen (ja echt). Wij deden ondertussen alsof we heeeeerlijk zaten te eten en aan het praten waren over koetjes en kalfjes. Door merg en been!

De volgende dag, na 24 uur van negeren van huilbuien, gooien en graaien, leek het alweer wat beter te worden tijdens het eten! Jeej! En weer een dag later was ze weer het zonnetje in huis.
Tessel Ziek

 Mag ik al naar bed?

Zulke dingen vind ik echt een uitputtingsslag. Terwijl Tessel weer heerlijk aan het spelen is ben ik de uren aan het tellen totdat ze vanavond naar bed mag en ik onderuit gezakt op de bank kan ploffen. Gelukkig wordt ze niet meer elk uur wakker!

Hoe gaat dit er bij jou aan toe?

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Leave a Reply

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: